به گزارش ایثارنیوز، سالروز بازگشت آزادگان به آغوش وطن، بی‌شک یکی از باشکوه‌ترین و عاطفی‌ترین فصل‌های تاریخ پس از دفاع مقدس است. روزی که ایران عزیز، میوه شیرینِ سال‌ها صبر مادران، انتظار پدران و ایستادگی مردانی را چید که در تاریک‌ترین سیاه‌چاله‌ها، واژه «آزادگی» را از نو معنا کردند. این مردان، تنها اسرایی رهاشده از چنگال دشمن نبودند؛ بلکه سفیران عزت و کرامتی بودند که اردوگاه‌های مخوف رژیم بعث را به مکتب‌خانه‌ی مقاومت بدل ساختند. آنان زیر بار سنگین‌ترین شکنجه‌ها و در اوج بی‌خبری از وطن، نشان دادند که به بند کشیدن جسم، هرگز به معنای تسخیر روح و آرمان نیست.

آمارها سخن می‌گویند

تاریخ گواه است که از میان حدود ۴۳ هزار اسیر ایرانی، صدها تن غریبانه در اسارت به شهادت رسیدند تا اینکه سرانجام در ۲۶ مرداد ۱۳۶۹، قفل قفس‌ها شکست. در نخستین گام، ۹۶۹ قهرمان ایرانی به خاک وطن بازگشتند و تا اواخر شهریور همان سال، بیش از ۳۷ هزار آزاده سرافراز، چشم ایران را روشن کردند.

کرمانشاه؛ دروازه وصال و قدمگاه آزادی

در میان این حماسه عظیم ملی، نام «کرمانشاه» با شکوهی خیره‌کننده می‌درخشد. استانی که هشت سال تمام، سینه سپر کرد و سد پولادین ایران در برابر تهاجم دشمن بود، در پرده آخر این روایت، به دروازه ورود نور تبدیل شد. مرز خسروی در قصرشیرین، همان خاک مقدسی است که در ۲۶ مرداد، میزبان نخستین گام‌های آزادگان شد و برای همیشه لقب «قدمگاه آزادی» را بر سینه زد. آن روز، مرز خسروی دیگر یک خط جغرافیایی نبود؛ نقطه‌ای بود که خاکش بوی اشتیاق می‌داد و با اشک شوق تطهیر می‌شد.

کارنامه درخشان یک دیار

نقش کرمانشاه تنها به میزبانی از آزادگان ختم نمی‌شود. این استان با ۳۷۱ کیلومتر مرز مشترک، قلب تپنده بیش از ۲۷ عملیات غرورآفرین همچون مرصاد، بازی‌دراز و والفجر ۱۰ بود. تقدیم حدود ۱۰ هزار شهید، بیش از ۱۹ هزار جانباز و ۱۷۰۰ آزاده، سند روشنی از وفاداری و فداکاری بی‌نظیر مردمان این دیار در راه حفظ آب و خاک ایران است.

پایان یک حماسه

بازگشت آزادگان، فراتر از یک تبادل دیپلماتیک، تجلی ناب‌ترین لحظات همبستگی و احساسات ملی پس از جنگ بود. امروز، پاسداشت این روز بزرگ، فرصتی است تا بار دیگر در برابر سروهای ایستاده‌ای که خم نشدند، سر تعظیم فرود بیاوریم و نقش ماندگار کرمانشاه را در روزهای آتش و خون و لحظه‌های پر از اشک و شوق، در حافظه تاریخ مرور کنیم.

انتهای پیام/