به گزارش ایثارنیوز، آران و بیدگل این روزها رنگ عزا داشت؛ هم سوگ فاطمیه و هم کاروانی از شهدای گمنام که در کوچه‌های شهر پیچیده بود. اما در میان تمام ایستگاه‌های وداع و استقبال، خانه‌ای در این دیار، روایتی دیگر را رقم زد.
خانه‌ای که میزبان شهید شد
پیکر یکی از شهدای گمنام به خانه حاجیه‌خانم «طلعت نیک‌پور آرانی» برده شد؛ مادری که سال‌ها بود چشم به راه بازگشت پیکر فرزندش، شهید مفقودالاثر «علی‌محمد امینیان»، مانده بود و هیچ نشانی از او به دست نیاورده بود.
او فقط مادر یک شهید نبود. عمه شهید والامقام جواد نیک‌پور هم بود و در خانواده‌ای زیسته بود که ایثار و شهادت، بخشی از هوای آن بود. سال‌ها فراق، سهمش از زندگی شد؛ اما صبر و ایمان، عصای راهش.
از انقلاب تا شهادت
علی‌محمد امینیان، اول اسفندماه ۱۳۴۳ در آران، در خانواده‌ای مذهبی و کارگر به دنیا آمد. هنگام تولد او بود که خانواده صاحب منزل شدند و پدرش، به همین دلیل، «خوش‌قدم» صدایش می‌کرد.
او در نوجوانی شاهد شکوفایی انقلاب اسلامی به رهبری امام خمینی (ره) بود و از همان زمان در مسجد امام زمان (عج) فعالیت می‌کرد. کلاس دوم راهنمایی بود که انقلاب به اوج رسید و او نیز در مسیر انقلاب و تظاهرات علیه رژیم شاهنشاهی قرار گرفت.
با آغاز تجاوز رژیم بعثی عراق به سرزمین مقدس ایران در سال ۱۳۵۹، روح حماسی و غیرت محمّد آرام نداشت. او همچون سه برادر دیگرش نتوانست آرام بماند؛ هفده ساله بود که لباس رزم بر تن کرد و در پانزدهم آبان‌ماه سال ۱۳۶۰ از طریق بسیج شهرستان قم به صف مردان عاشق اسلام پیوست. به اهواز رفت و پس از گذراندن یک دوره آموزش نظامی، به منطقه کوت شیخ در اطراف خرمشهر اعزام شد. بعد از حضور در عملیات فتح سوسنگرد و با وجود صورت زخمی، برای فتح خرمشهر عازم جبهه شد و در مرحله دوم عملیات بیت‌المقدس شرکت کرد.
سرانجام صبح روز ۱۸ اردیبهشت ۱۳۶۱، در پاتک دشمن بعثی به مواضع رزمندگان اسلام، در جنگ و گریزی جانانه شرکت کرد و به شهادت رسید و مفقودالجسد ماند؛ انتظاری که سال‌ها بعد، مادرش تا واپسین لحظات زندگی با آن زیست.
پسر خوش‌قدم
مادر شهید درباره او می‌گوید: «هنگام تولد علی‌محمد، ما صاحب منزل شدیم و قدمش را بسیار خیر گرفتیم. پدرش او را خوش‌قدم صدایش می‌کرد. یک بار پدرش می‌خواست بام مغازه‌اش را کاه‌گل کند، هیچ کارگری پیدا نکرد. یک‌دفعه دیدم علی‌محمد که برای اعزام رفته بود، برگشت. پدرش گفت: دیدی حق با من است، علی‌محمد همیشه خوش‌قدم است. تا پایان کار آماده‌سازی سقف ماند و کمک کرد. فردای آن روز هم اعزام شد. انگار حکمت ماندنش این بود که پدرش را یاری کند.»
«همه این پول برای مادر»
علی‌محمد عضو تیم فوتبال فجر بود و کوهنوردی و پیاده‌روی هم می‌کرد. مادرش روایت می‌کند: «تابستان که می‌شد، یا در امور مغازه‌داری به پدر کمک می‌کرد، یا به خانه فامیل می‌رفت و قالی‌بافی می‌کرد. وقتی کمی بزرگ‌تر شد، برای کارگری به کاشان رفت. غروب که می‌آمد، مزدش را تمام و کمال به من می‌داد. به او گفتم: محمد جان، همه‌ی این پول را به من نده، خودت هم از آن استفاده کن. جواب می‌داد: شما پنج تا دختر داری مادر، باید برایشان جهیزیه بخری، من پول احتیاج ندارم.»
مهربانی با خواهر
خواهر شهید خاطره‌ای را این‌گونه نقل می‌کند: «روی دار قالی بودم که پدرشوهرم آمد و گفت: وسایلت را جمع کن برویم پابوس امام رضا (ع). گفتم، من آمادگی‌اش را ندارم. علی‌محمد گفت: بلند شو برو، اگر پول هم نداری، خودم برایت فراهم می‌کنم. بعد هم کمک کرد تا وسایلم را جمع کنم و مرا تا کنار ماشین همراهی کرد. وقتی برگشتم، دیدم در نبودنم اتاق را سفید کرده است. گوسفندی هم جلوی پایم ذبح کرد.»
حلقه دوستان
مادر شهید می‌گوید: «وقتی از جبهه می‌آمد، با دوستانش جلسه داشتند. همین که برای پذیرایی از دوستانش وارد اتاق می‌شدیم، حرف‌شان را قطع می‌کردند. دل‌شان نمی‌آمد خانواده‌ها از سختی‌های جبهه آگاه شوند. همیشه در مرخصی‌ها، از بچه‌های محل می‌پرسیدند در مدت نبودشان چه اتفاقی افتاده است تا اگر از دست‌شان برآمد انجام دهند یا اگر لازم باشد با کارهای فرهنگی، کمبودها را جبران کنند.»
«واقعاً ثروتمند هستند»
برادر شهید نقل می‌کند: «علی‌محمد همیشه می‌گفت: کسانی که به جبهه می‌آیند، هر چند اکثراً از خانواده‌های مستضعف‌اند، اما واقعاً ثروتمند هستند. آنها کوله‌بار خود را برای سفر آخرت سنگین می‌کنند. زمانی که علی‌محمد شهید شد، من و تعدادی از دوستانم راهی جبهه شدیم. جبهه رفتن ما به خاطر عشق و علاقه‌ای بود که او و دوستان شهیدش در وجود ما ایجاد کرده بودند.»
آرامش پس از رویا
خواهر شهید روایت می‌کند: «در فراق علی‌محمد بی‌تابی می‌کردم. به زیارت حضرت محمد هلال (ع) می‌رفتم و دایم گریه و دعا می‌کردم. تا اینکه او را در عالم خواب دیدم. نشسته بود کنار سماور و چای می‌خورد. شروع کرد به خواندن سوره والعصر. آنجا بود که خدا به من آرامش داد.»
مویه‌ای بر بالین تابوت
وقتی تابوت به خانه رسید، مادر جلو رفت؛ همان‌طور که سال‌ها در خیال، به استقبال فرزندش می‌رفت. بر بالین تابوت نشست، سینه‌زنان مویه کرد و خاطرات علی‌محمد را از دل سال‌های دور بیرون کشید. برای ساعتی، فاصله‌ی میان مادر و فرزند از میان رفت و بغض یک عمر، مجال گریه یافت.
ساعتی بعد؛ لبیک به دعوت حق
اما این روایت، پایان دیگری داشت. ساعتی پس از آن دیدار، حاجیه‌خانم نیک‌پور آرانی دعوت حق را لبیک گفت و از دنیای انتظار و فراق، به دیار باقی شتافت. اتفاقی که خانواده و دوستدارانش را در بهت و اندوه فرو برد و برایشان یادآور پیوند ناگسستنی مادران شهدا با فرزندان آسمانی‌شان شد.
وصیتی که امروز معنا گرفت
در میان این روایت، فرازی از وصیت‌نامه شهید علی‌محمد امینیان بیش از هر زمان دیگری به دل می‌نشیند؛ کلماتی که سال‌ها پیش خطاب به مادر نوشته شده بود:
«اگر جنازه به دست شما نرسید و پیدا نشد، هر وقت خواستی فاتحه بخوانی، بروی در بهشت زهرا و بر شهدای بزرگ فاتحه بخوان... چون همه آنها پسر تو هستند، مادر انقلابی، و تو مادر همه آن شهیدانی.»
این وصیت فقط توصیه‌ای برای روزهای بی‌خبری نبود؛ تصویری بود از مادری که فراتر از مرزهای خانواده، مادر همه شهیدان سرزمینش شد. و چه تقارنی که در روزهای عزای مادر سادات، پیکر شهیدی گمنام به خانه این مادر رسید؛ مادری که سال‌ها فراغ فرزندش را تاب آورده بود و در واپسین ساعات زندگی، میزبان شهیدی شد که می‌توانست یادآور علی‌محمدش باشد و حتما این هم از همان جنس رازهای شهدا و با فاطمیه است.
انتهای پیام/