به گزارش ایثارنیوز، همسر شهیده «نصرت افتخاری» در گفت‌وگویی، از سال‌ها تلاش وی برای خدمت به مردم، به‌ویژه خانواده‌های محروم و کودکان مناطق روستایی سیستان‌وبلوچستان، سخن گفت؛ تلاشی که حتی از حقوق شخصی او نیز سهمی برای شادی دل نیازمندان کنار می‌گذاشت.

وی با بیان اینکه خدمت به مردم محروم، بخش جدایی‌ناپذیر زندگی همسرش بود، اظهار کرد: نصرت همیشه تلاش می‌کرد گرهی از مشکلات مردم باز کند و به‌خصوص دل کودکان بلوچ در مناطق محروم را شاد کند. وی بخشی از حقوق خود را صرف خرید وسایل و ابزار موردنیاز می‌کرد و آن‌ها را به روستاها می‌برد و به کودکان و خانواده‌هایی هدیه می‌داد که می‌دانست به این کمک‌ها نیاز دارند.

همسر شهیده افتخاری با اشاره به روحیه مسئولیت‌پذیری و دغدغه‌مندی این بانوی شهید افزود: او خدمت به مردم را فقط یک وظیفه اداری نمی‌دانست؛ بلکه آن را رسالتی انسانی و سرمایه‌ای برای زندگی خود به شمار می‌آورد. محرومیت مردم برایش قابل چشم‌پوشی نبود و هر جا احساس می‌کرد می‌تواند کاری انجام دهد، برای کمک پیش‌قدم می‌شد.

وی در ادامه به مسیر تحصیلی و شغلی شهیده نصرت افتخاری اشاره کرد و گفت: همسرم پس از پایان تحصیلات ابتدایی، چندین سال در حوزه علمیه به تحصیل علوم حوزوی پرداخت. سپس در سال ۱۳۸۰، با این باور که می‌تواند در لباس خدمت به مردم و کشور نقش مؤثرتری ایفا کند، به استخدام نیروی انتظامی درآمد و فعالیت خود را در مسیر خدمت به میهن و مردم ادامه داد.

آخرین صبحی که به خانه بازنگشت

همسر شهیده گفت: روز ۲۸ مهر، حدود ساعت هفت صبح، از خانه خارج شد تا برای خدمت‌رسانی به مردم محروم به مأموریت برود. ما چشم‌انتظار بازگشتش بودیم؛ مثل همیشه منتظر بودیم ساعت‌های خدمت تمام شود و دوباره او را در کنار خودمان ببینیم، اما این بار انتظارمان به دیدار دوباره نرسید.

وی با اشاره به جایگاه احترام به زنان در فرهنگ بلوچ اظهار کرد: در فرهنگ مردم بلوچ، زن و چادر او از حرمت ویژه‌ای برخوردار است و احترام به زنان و بزرگان، بخشی از باورها و سنت‌های ریشه‌دار این مردم به شمار می‌رود. به همین دلیل، شهادت ناجوانمردانه همسرم، بانویی که عمر خود را صرف خدمت به مردم کرده بود، برای ما و همه کسانی که او را می‌شناختند، بسیار تلخ و سنگین است.

جای خالی مادری که هنوز چشم‌انتظارش هستیم

همسر شهیده افتخاری در پایان، با اشاره به روزهای سخت خانواده پس از شهادت این بانوی مجاهد گفت: هفت روز است که جای تلاش‌ها، محبت‌ها و حضور مادرانه او در کنار فرزندانمان خالی است. هر روز بی‌تابی بچه‌ها را می‌بینم و اشک را در چشمانشان می‌خوانم. آن‌ها هنوز با دلتنگی نبودن مادرشان کنار نیامده‌اند و خانه‌ای که روزی با حضور و مهربانی او گرم بود، حالا جای خالی بزرگی را در خود احساس می‌کند.

وی تأکید کرد: نصرت برای ما فقط همسر و مادر خانواده نبود؛ انسانی بود که شادی مردم محروم را شادی خودش می‌دانست و خدمت به دیگران را در عمل معنا می‌کرد. یاد و راه او برای ما با مسئولیت ادامه‌دادن همان مسیر خدمت، مهربانی و توجه به نیازمندان گره خورده است.

انتهای پیام/