به گزارش ایثارنیوز، بازنشسته سپاه است. با حوصله و صبور. آنقدر صبور و محکم که اولش باور نمی‌کنی پسرش چند ماهی است شهید شده. آن هم چه پسری! سیدمجید حسینی؛ ۳۷ ساله، پسری که از ۱۵ سالگی نقشه می‌کشید و خودش را آماده می‌کرد برای آزادی قدس. پدر، کمی از پسرش حرف می‌زند و کمی می‌رود دنبال پخت و پز. ۹ ماهی هست که همسرش مهره‌های ستون فقراتش را عمل کرده و مسئولیت خانه‌داری و مراقبت از بانو تا بهبودی نسبی، روی دوش پدر شهید است.

پدر سیدمجید دوست دارد از کودکی پسرش شروع کند. کودکی پسری که بسیار اهل بازی و شیطنت بود، طوری که مدیر مدرسه به پدر می‌گوید: آخر سال سیدمجید رو از این مدرسه ببرید. پدر با اشتیاق تعریف می‌کند: «مجید خوب درس می‌خواند. در مدرسه هم لیدری بود برای خودش. کار بدی نمی‌کرد. بازی طراحی می‌کرد و دانش‌آموزان در حیاط دورش جمع می‌شدند. به‌خاطر جذبه‌ای که داشت، زنگ تفریح و بازی بچه‌های دیگر به درازا می‌کشید. آخر سال که شد بردم مدرسه دیگری ثبت‌نام کردم. سعی می‌کردم هر طور شده پول مدرسه را جور کنم و برود همانجا. معاون آن مدرسه، مربی قرآن بود. رفتارش با سیدمجید به قدری خوب بود که پسرم هم رفت دنبال قرآنی شدن. طوری که سال تحصیلی اول راهنمایی مربی قرآن بعد از مدتی گفت: تبریک می‌گویم، پسرتان استعداد خوبی دارد.»

سیدمجید روحیات عجیبی داشت. هیچ وقت از سپاه و بسیج لباس نمی‌گرفت و می‌رفت و با پول خودش لباس نظامی‌اش را از گمرک می‌خرید. وقتی حقوقش کم می‌آمد، صبح زود یا عصرها در پیک‌ موتوری کار می‌کرد. یک وقت‌هایی که در مأموریت بود، تماس می‌گرفت و می‌گفت: «بابا! نوکرتم از دور دستت رو می‌بوسم. زحمتی دارم؛ برنج و روغن و ... بگیر و ببر فلان آدرس.» او پولش را در لحظه انفاق می‌کرد و مبلغ ناچیزی برای خودش نگه می‌داشت. پدر شهید می‌گوید: «یادم هست یک وقت‌هایی پسرم پول کم می‌آورد و زنگ می‌زد: «بابا! قربون دستت ۵۰۰ هزار برام می‌زنی؟ می‌گفتم: بیش‌تر می‌خوای؟ می‌گفت: نه همین کافیه. سیدمجید به فکر جمع کردن مال دنیا نبود و در حدی می‌خواست که کارش راه بیفتد. دنیا به چشم او خیلی کوچک و حقیر بود.»

منبع: فارس

انتهای پیام/