به گزارش ایثارنیوز، شهید «پرهام رنجبری» یکی از دانشآموزان مدرسه شجره طیبه میناب بود که روز ۹ اسفندماه ۱۴۰۴، در جریان حمله جنایتکارانه آمریکا و رژیم صهیونیستی به این مدرسه، به شهادت رسید. او پسری مهربان و خوشخنده بود که صبح آن روز، همراه خواهرش راهی مدرسه شد؛ بیآنکه مادر بداند آن نگاههای آرام و آخرین لحظات حضورش در خانه، به خاطرهای فراموش نشدنی تبدیل خواهد شد. مادر پرهام از صدای انفجار، جستوجوی هراسان در میان جمعیت و لحظهای میگوید که خبر پیدا شدن پیکر فرزندش را شنید؛ پدری که خود را از بندرعباس به بیمارستان میناب رساند و پیکر پسرش را شناسایی کرد. آنچه در ادامه میخوانید، روایت مجتبی رنجبری و پروانه قولان، پدر و مادر شهید دانشآموز پرهام رنجبری، از آخرین دیدار، خاطرات فرزندشان و داغی است که با هیچ واژهای نمیتوان آن را وصف کرد.
پروانه قولان، مادر شهید دانشآموز «پرهام رنجبری»، در گفتوگویی از آخرین ساعات حضور فرزندش در خانه چنین روایت میکند:
پسرم پرهام، آن روز صبحانه نخورد. خیلی آرام بود. چند روزی میشد که نه صبحانه میخورد، نه حرف میزد و نه با کسی درد دل میکرد. پسر بسیار آرامی بود. آن روز هم وقتی میخواست به مدرسه برود، چیزی به من نگفت؛ فقط نگاهم میکرد. پرهام و دخترم حدیث با هم و از طریق سرویس مدرسه راهی مدرسه شدند.
اصلاً فکر نمیکردم چنین اتفاقی برای پسرم بیفتد. بعد از رفتن آنها به مدرسه، وقتی فضای مجازی را دنبال میکردم، خبرهایی درباره حمله به بیت رهبری منتشر میشد؛ اما نمیدانستیم قرار است میناب و مدرسه شجره طیبه را هم هدف حمله قرار دهند.
یک تماس از مدرسه و انفجاری که همه چیز را تغییر داد
حدود ساعت ۱۱ بود که از طرف معلم پرهام با من تماس گرفتند و گفتند برای بردن پرهام به مدرسه مراجعه کنم چون مدرسه تعطیل شده است. گفتم باشه، خودم برای بردن پرهام میآیم. با تعجب پیش خودم گفتم چرا مدرسه تعطیل شده؟ این ساعت که نباید مدرسه تعطیل میشد!
تماس را که قطع کردم، شاید ۱۰ دقیقه هم نگذشته بود که دخترم حدیث وارد خانه شد. از او پرسیدم: «مامان، مگه مدرسه نبودی؟ چرا اومدی خونه؟» گفت مدرسه را تعطیل کردهاند.
من و دخترم در حیاط بودیم که صدای عجیبی از آسمان به گوش رسید. صدای بسیار بلندی بود، اما اصلاً فکر نمیکردیم صدای جنگنده یا اتفاق خاصی باشد. با خودم گفتم شاید مثل همیشه هواپیمایی از آسمان عبور میکند. با حدیث به داخل خانه آمدیم. هنوز دخترم لباسهایش را عوض نکرده بود که ناگهان صدای بسیار مهیب و وحشتناکی بلند شد. شدت صدا به حدی بود که خانه لرزید؛ انگار کسی با تمام قدرت به در خانه مشت میکوبید.
همهچیز وحشتناک بود. دخترم گریه میکرد و خودم هم اشک میریختم. او را در آغوش گرفتم و گفتم: «حدیث، گریه نکن مامان، چیزی نیست، تموم میشه.» دخترم گفت: «نه، دزد اومده توی خونه، داره صدا میزنه و به در مشت میکوبه.» دوباره به او دلداری دادم و گفتم چیزی نیست و همهچیز تمام میشود.
«مدرسه رو زدن، بیا پرهام رو پیدا کن!»؛ جستوجو در دل فاجعه
هرچه با پدر بچهها تماس گرفتم، تلفن وصل نمیشد. با سرویس مدرسه هم تماس گرفتم، اما پاسخی نمیدادند. بعد از چند بار تلاش، بالاخره راننده سرویس پاسخ داد. با صدایی آشفته و وحشتزده گفت: «خانم رنجبری، بیا! مدرسه رو زدن، بیا پرهام رو پیدا کن!»
این حرفها برایم بسیار وحشتناک بود. با پدر بچهها تماس گرفتم و ماجرا را برایش تعریف کردم و حرفهای راننده سرویس را به او گفتم. با این حال، هنوز نمیتوانستم باور کنم و درست متوجه نبودم چه اتفاقی افتاده است.
دست حدیث را گرفتم و گفتم لباسهایش را بپوشد تا به مدرسه برویم. اصلاً نمیدانستم باید چه کار کنم و کسی هم نبود که بتواند مرا همراهی کند. خانوادهام تماس گرفتند و پرسیدند چه خبر شده است. برای اینکه نگران نشوند، به آنها گفتم اتفاقی نیفتاده و هم حدیث و هم پرهام به خانه آمدهاند؛ دروغ گفتم تا کمی آرامشان کنم.
دست دخترم را گرفتم و راهی مدرسه شدیم. در مسیر، یکی از همسایهها را دیدم و آن شخص مرا تا مدرسه رساند.
کربلای میناب؛ جستوجوی فرزندی که میان آوارها گم شده بود
وقتی به آنجا رسیدم، انگار روز عاشورا بود؛ گویی صحنه کربلا را میدیدم. غوغایی به پا شده بود و جمعیت زیادی در محل حضور داشتند. بسیار مضطرب و نگران بودم. از مسیری به بعد، من و دخترم پیاده رفتیم. حدیث تمام مسیر گریه میکرد.
پسرم دو اسم داشت؛ هم سبحان و هم پرهام صدایش میکردیم. در تمام آن لحظات فقط از خدا میخواستم پرهامم زنده باشد. مردم زیادی در محل جمع شده بودند و آمبولانسها یکی پس از دیگری میآمدند.
وقتی مدرسه را دیدم، صحنهای بسیار وحشتناک پیش رویم بود. انگار به کربلا در روز عاشورا نگاه میکردم؛ گویی یاران امام حسین(ع) همگی به شهادت رسیده بودند. مادرها و پدرها گریه و فریاد میزدند و دنبال فرزندانشان میگشتند، اما بسیاری نمیتوانستند بچههایشان را پیدا کنند. من و دخترم هم فقط گریه میکردیم و نمیدانستیم چه باید بکنیم.
برادرشوهرم آنجا بود و به من میگفت: «گریه نکن، پرهام پیدا میشه.» وقتی برادرهایم رسیدند، گفتند به بیمارستان بروم و دنبال پرهام بگردم.
جستوجوی مادر در بیمارستان و خبری که همه چیز را تغییر داد
به همراه یکی از آشنایان به بیمارستان رفتم. وارد بیمارستان شدم و با التماس گفتم: «خواهش میکنم، من مادر یکی از بچهها هستم؛ اسم پسرم پرهام رنجبری است.» ازدحام جمعیت به قدری زیاد بود که اجازه نمیدادند کسی وارد بیمارستان شود. به همین دلیل به گوشهای رفتیم و منتظر ماندیم.
چند دقیقه بعد، بیمارستان را هم با موشک هدف قرار دادند. وقتی بیمارستان را زدند، مردم، پزشکان و پرستاران همگی فرار میکردند و در گوشهای پناه میگرفتند. ما هم از آنجا به مکانی امن رفتیم و منتظر ماندیم تا اینکه چند ساعت بعد همسرم آمد و گفت: «پرهام پیدا شد؛ جنازهاش رو در سردخانه پیدا کردم.»
بعد از پیدا شدن پیکر پرهام، دیگر او را ندیدم. فقط پدرش بود که پیکر او را دیده بود.
وقتی به سردخانه رفتم، حتی نزدیک پیکرش هم نشدم تا نگاهش کنم. با خودم گفتم بگذار تصویر چهرهاش همانطور که در ذهنم مانده، باقی بماند؛ همان چهره معصوم و مظلومی که سالم بود.
از شنیدن خبر حمله تا شناسایی پیکر فرزند؛ روایت پدر پرهام
مجتبی رنجبری، پدر شهید «پرهام رنجبری»، نیز درباره لحظات اطلاع از حمله و چگونگی پیدا کردن پیکر فرزندش میگوید:
زمانی که این اتفاق افتاد، خارج از شهر بودم. راننده سرویس با من تماس گرفت و گفت: «آقای رنجبری، مدرسه رو زدن.» در آن لحظه شوکه شده بودم و نمیدانستم باید چه کار کنم.
ساعت ۱۱ از بندرعباس حرکت کردم و ساعت ۱۴:۳۰ به بیمارستان میناب رسیدم. در آن زمان، پیکرهای زیادی را به بیمارستان میآوردند. هر بار که پیکری را میآوردند، مردم به سمت آن میرفتند تا ببینند آیا متعلق به عزیزانشان است یا نه و بتوانند آنها را شناسایی کنند.
حدود ۲۰ تا ۳۰ دقیقه از حضورم در بیمارستان گذشته بود که پسرم را آوردند و او را شناسایی کردم. بعد از آن، پیکرش را به سردخانه طیاب انتقال دادند.
«مامان، تو خوشگلترین زن دنیایی»؛ آخرین یادگارهای شیرین پرهام برای مادر
پدر و مادر شهید پرهام رنجبری، در توصیف ویژگیهای اخلاقی و خاطرات فرزندشان، از پسری مهربان، خوشخنده و خانواده دوست یاد میکنند:
پرهام پسر بسیار مهربانی بود و همه را دوست داشت. وقتی مهمانی به خانهمان میآمد، همیشه زودتر از همه بلند میشد و در کارها به ما کمک میکرد. به مادربزرگش علاقه زیادی داشت و همیشه به او میگفت: «مامانجون، بیا خونهمون.»
بسیار خوشخنده بود. من را خیلی دوست داشت، مدام بغلم میکرد و میبوسید و میگفت: «مامان، تو خوشگلترین زن دنیایی.»
خواهرش را هم خیلی دوست داشت. آنها مثل دو دوست صمیمی بودند و هر جا میرفتند، با هم بودند. خواهرش همیشه نازش را میکشید و میگفت: «این داداش منه، این داداش خوشگله منه.» محبت این خواهر و برادر به یکدیگر وصفنشدنی بود.
پرهام در آغوش مادر؛ خوابی که تنها یک بار تکرار شد
مادر شهید پرهام رنجبری، از تنها خوابی که پس از شهادت فرزندش از او دیده است، با دلتنگی یاد میکند و میگوید:
یک بار خوابش را دیدم. خیلی خوشحال بود و میخندید. مرا در آغوش گرفت و صورتش را روی صورتم گذاشت. من میخندیدم و او هم میخندید. فقط دور هم میچرخیدیم، یکدیگر را در آغوش میگرفتیم و میچرخیدیم. دیگر به خوابم نیامد و فقط همان یک بار او را در خواب دیدم.
نگذارید خون کودکانمان پایمال شود؛ انتقام خونشان را از دشمن بگیرید
پدر و مادر شهید دانشآموز پرهام رنجبری در پایان این گفتوگو، با تأکید بر مظلومیت فرزندشان و دیگر شهدای دانشآموز مدرسه شجره طیبه میناب، خواستار پیگیری خونخواهی این کودکان از سوی مسئولان و نیروهای مسلح شدند و اظهار کردند:
از مسئولان و نیروهای مسلح میخواهیم انتقام خون فرزندانمان را از دشمن بگیرند. حرف ما فقط همین است؛ انتقام، انتقام. بچههای ما بسیار مظلوم و بیدفاع بودند.
از رهبر فرزانه و ولیفقیهمان، حضرت آیتالله سید مجتبی خامنهای، میخواهیم اجازه ندهند خون پاک این شهدای دانشآموز پایمال شود و انتقام خون این بچهها گرفته شود تا دیگر هیچ مادری داغدار فرزندش نشود.
این بچهها بیدفاع بودند و فقط درس میخواندند. چه کسی میتواند به خودش اجازه دهد به چنین کودکانی آسیب برساند؟ فرزندان ما بسیار مظلوم و بیدفاع بودند. از رهبرمان میخواهیم انتقام خون بچههایمان را بگیرند و از مسئولان کشورمان نیز میخواهیم برای خون پاک این شهدا پیگیری کنند تا خون هیچ یک از این کودکان مظلوم پایمال نشود.
شهید پرهام رنجبری با لبخندهای کودکانه، قلب مهربان و محبت بیپایانش به خانواده در یادها مانده است؛ پسری که صبح نهم اسفندماه، با دستانی در دست خواهرش و رؤیاهایی در سر، راهی مدرسه شد، اما در حمله جنایتکارانه آمریکا، فرصت بازگشت به خانه و تکرار آغوشهای گرم مادر را نیافت. امروز نام پرهام در کنار دیگر شهدای دانشآموز مدرسه شجره طیبه میناب جاودانه شده است؛ کودکی که اگرچه از آغوش خانواده جدا شد، اما خاطره خندهها و مهربانیهایش تا همیشه در قلب عزیزانش زنده خواهد ماند.
انتهای پیام/